Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΦ’ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ…

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΦ’ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ…

1.  Πώς μπήκε το θέατρο στη ζωή σας;

Φυσιολογικά και σταδιακά.  Οι κλίσεις μας φαίνονται από τα παιδικά μας παιχνίδια ακόμα, μεγαλώνοντας γνώρισα τη μουσική, τον κινηματογράφο, το θέατρο και το ενδιαφέρον μου ήταν πάντα στραμμένο σ’ αυτά.  Έτσι αναπόφευκτα κάπου νωρίς στην εφηβεία μου απάντησα κι εγώ σθεναρά και με σιγουριά στην ερώτηση:

-Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

-Ηθοποιός!

Από τότε το προσπαθώ ακόμα, το διεκδικώ, δουλεύω για αυτό και εύχομαι κάποια μέρα να έχω την τιμή να τελειώσω την επαγγελματική μου διαδρομή απλώς ως ηθοποιός.  Σκέτο φτάνει, χωρίς κοσμητικά επίθετα ή άλλους τίτλους κι ιδιότητες.

2. Υπάρχει κάποιος ρόλος από τη μέχρι τώρα πορεία σας που ξεχωρίζετε;

Δεν ξεχωρίζω τους ρόλους αλλά τα έργα συνολικά.  Ο κάθε ρόλος εξυπηρετεί ένα έργο, και τελικά το θέατρο, και αυτό είναι που οφείλουμε να μεταφέρουμε στο κοινό.  Ένας ρόλος αποκομμένος από το έργο δεν έχει καμία ουσία.  Σαν το αλάτι που νοστιμίζει τα πάντα άλλα σκέτο δεν τρώγεται.  Τα έργα είναι αυτά που με συνεπαίρνουν και θέλω να υποστηρίξω με το ρόλο μου κι εγώ, μικρό ή μεγάλο, είτε είμαι το αλάτι είτε η γαρνιτούρα.  Με αυτή τη λογική ξεχωρίζω όλα τα έργα στα όποια συμμετείχα γιατί όλα, σπουδαία ή λιγότερο σπουδαία, είχαν και έχουν κάτι να μεταφέρουν για να κάνουν την πραγματικότητά μας, την κοινωνία μας, την καθημερινότητά μας καλύτερη, ανθρωπινότερη, δικαιότερη, ανεκτικότερη, ομορφότερη… κλπ.   Αυτή άλλωστε είναι και η ανάγκη ύπαρξης του θεάτρου σε μια δημοκρατική βέβαια κοινωνία γιατί αλλιώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όργανο προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου.  Για να το πω αλλιώς, κάθε φορά που βρίσκομαι στην προετοιμασία ή στην παρουσίαση ενός έργου και για όλη τη διάρκειά του για μένα είναι ξεχωριστό και υποστηρίζω με πάθος το λόγο ύπαρξης του και τα μηνύματα που μεταφέρει.

3. Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε πολύ να παίξετε;

Όπως είπαμε δεν ξεχωρίζω τους ρόλους αλλά τα έργα.  Έτσι θα σας πω γενικά ότι θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να συμμετέχω και σε άλλα έργα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας αλλά και σε μεγάλα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.  Αυτό που θα ήθελα πολύ σε αυτή τη φάση της ζωής μου είναι να συνεχίσω να είμαι μέρος κι εγώ της θεατρικής δημιουργίας και πράξης και να εκφράζομαι και να επιβιώνω απ’ αυτήν.  Αν με ρωτούσατε στα 30 μου θα σας έλεγα ότι θέλω να κάνω τον Άμλετ. J

4. Ποιες αντικειμενικές δυσκολίες, υποκριτικές ή μη, μπορεί να συναντήσει ένας ηθοποιός όταν καλείται να αγγίξει έναν ρόλο;

Κάθε ρόλος είναι μία, μοναδική, φανταστική οντότητα που ο ηθοποιός σε συνεργασία με το σκηνοθέτη του πρέπει να δημιουργήσει από το μηδέν, με μπούσουλα το έργο.  Η δυσκολία είναι να βάλεις τον εαυτό σου στην άκρη και να σκεφτείς, να αισθανθείς, να μιλήσεις, να περπατήσεις σαν να είσαι κάποιος άλλος.  Απαιτεί εκπαίδευση θεωρητική, σωματική, φωνητική και συνεχή εξέλιξη.  Αντικειμενικά δύσκολο, και δυσεύρετο, είναι ο ηθοποιός να προσεγγίζει το ρόλο του και να τον ενσαρκώνει και όχι να τον φέρνει στα μέτρα του και να τον διεκπεραιώνει.  Αντικειμενικά δύσκολο είναι και το να μαθαίνεις ακριβώς τα λόγια σου.

5. Προτιμάτε ρόλους που είναι κοντά σε εσάς ή κόντρα ρόλους;

Όταν κάνω ρόλους που θεωρώ ότι μου ταιριάζουν νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά σε μένα, με μαλώνω, με κατανοώ, με δικαιολογώ, με γνωρίζω.  Στους κόντρα ρόλους συναντάω τον απέναντι μου και τον βιώνω και τον κατανοώ κι αυτόν.  Και τα δύο είναι ερεθιστικά και αποκαλυπτικά.

6. Φέτος πρωταγωνιστείτε σε τρεις παραστάσεις. Μιλήστε μας γι’ αυτές…

Συμμετέχω στο έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου “Όταν η Φόνισσα συνάντησε τη Μήδεια” σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη που παρουσιάζεται στο θέατρο “Μικρό Broadway” κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 18:00.  Τη μουσική έγραψε ο Τάκης Μπινιάρης, τις χορογραφίες έκανε Ο Αναστάσης Δεληγιάννης, τα σκηνικά ο Χάρης Σεπεντζής, τους φωτισμούς ο Βασίλης Πλατάκης και βοηθός σκηνοθέτη ήταν η Κυριακή Γάσπαρη.  Τις μάσκες μας έφτιαξε ο Ανδρέας Λιάλιος.               

Πρωταγωνιστούν η Γωγώ Ατζολετάκη (Μήδεια) και η Μαρία Δημητριάδου (Φραγκογιαννού) και συμμετέχουν η Άννα-Μαρία Βιδάλη, η Μαρία Δρακοπούλου, η Σάρα Τερζή, ο Κωνσταντίνος Μενούνος, ο Νίκος Τριανταφύλλου  και εγώ ως Κρέων.

Η Χαδούλα Φραγκογιαννού συναντά την Μήδεια. Δυο γυναίκες… δύο τραγωδίες… δυο ιστορίες, που όμως γίνονται μία.

Επίσης κάθε Δευτέρα στις 20:30 συμμετέχω στο έργο “Αι γενεαί πάσαι… Νικηταράς” του Γιώργου Α. Χριστοδούλου σε σκηνοθεσία του ίδιου που παρουσιάζεται στη Galerie Δημιουργών. Τη μουσική έγραψε ο Ραφαήλ Πυλαρινός, τα σκηνικά και τα κοστούμια έκανε η Φαίδρα, τους φωτισμούς ο Τάσος Ιωάννου και βοηθός σκηνοθέτη ήταν ο Σάββας Σουρμελίδης. Την κατασκευή του σπαθιού του Νικηταρά που είναι και ακριβής απομίμηση ανέλαβε ο Νίκος Κορφιάτης.

Πρωταγωνιστεί η Σάρα Τερζή (Σοφία) και εγώ ως Νικήτας Σταματελόπουλος.

Για πρώτη φορά ο ήρωας Νικηταράς, στην σκηνή μαζί με την ασθενή κόρη του Σοφία

Και τέλος, μόλις πρόσφατα ολοκληρώσαμε τις παραστάσεις, αλλά οφείλω να το αναφέρω, του έργου “Παραγκούπολη” του Τάκη Μπινιάρη σε σκηνοθεσία του Βασίλη Πλάτακη που παρουσιάστηκε στο θέατρο “Μικρό Broadway”.  Τη μουσική έγραψε ο Τάκης Μπινιάρης, τις χορογραφίες έκανε ο Δημήτρης Ιβάνοφ, τα σκηνικά ο Λούης Τσιπούρας, τους φωτισμούς ο Βασίλης Πλατάκης και βοηθός σκηνοθέτη ήταν η Κυριακή Γάσπαρη.

Πρωταγωνίστησαν ο Μανόλης Δεστούνης , ο Λευτέρης Λουκαδής και η Μαρία Μπράιλα και συμμετείχαν η Άννα-Μαρία Βιδάλη, η Βασιλική Αγγέλη, η Λένα Σπύρου, ο Νώντας Μουντζουρέας και εγώ ως Γιάννης Κόρακας.

Τα προβλήματα και οι σχέσεις διαφορετικών ανθρώπων που συμβιώνουν σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, η αδικία και η εκμετάλλευση που βιώνουν από τον ισχυρότερο, το αφεντικό.

7.  Έχετε ασχοληθεί και με τη μετάφραση θεατρικών έργων. Είναι στα σχέδια σας να ασχοληθείτε πιο εντατικά με αυτό;

Όχι καθόλου.  Η ενασχόληση μου  με τη μετάφραση ήταν τυχαία, δεν το είχα σκεφτεί ούτε επιδιώξει ποτέ.  Την ανέλαβα για να διευκολύνω την ομάδα μου τότε, την ομάδα ΕΝ-Α, τη σεζόν 2019-20.  Παρουσιάζαμε στο θέατρο ΕΝ-Α το έργο “Ταξίδι στην έρημο” παράλληλα με το ταχύδραμα ”Προς βορ(ρ)ά” και τα δύο του Γιάννη Παπάζογλου σε σκηνοθεσία Ελπίδας Αμίτση και “έπεσε” η ιδέα να καταθέσουμε αίτηση για να συμμετέχουμε σε φεστιβάλ του εξωτερικού όποτε η μετάφραση των έργων στα αγγλικά ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.  Την ανέλαβα με λίγη δυσφορία και προβληματισμό στην αρχή για να γλυτώσω και χρόνο, λόγω της τριβής μου με το έργο, και χρήμα, αφού το ανέλαβα αφιλοκερδώς, την ομάδα μου. Στις αρχές του ’20 ήρθε η καραντίνα και έβαλε φρένο στα καλοκαιρινά μας σχέδια.  Όμως οι μεταφράσεις είχαν ολοκληρωθεί με την επιμέλεια και τη σημαντική βοήθεια της Μαρίας Λύκου.  Η αλήθεια είναι ότι το έκανα με μεγάλη συγκέντρωση και αφοσίωση και τελικά το ευχαριστήθηκα, αλλά δεν είναι μέσα στα άμεσα τουλάχιστον σχέδιά μου να ασχοληθώ ξανά με τη μετάφραση.

8. Είστε μέλος της χορωδίας ΕΝΤΕΧΝΟΝ. Η μουσική τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;

Σημαντικό σίγουρα.  Εκεί καταφεύγουμε στη χαρά μας και στη λύπη μας και κοινωνικά και προσωπικά.  Φανταστείτε ένα γάμο χωρίς μουσική ή ακόμα ένα βουβό πάρτι γενεθλίων.  Αλλά και στις δύσκολες στιγμές μας νομίζω η μουσική είναι ο καλύτερος συνοδοιπόρος μέχρι να φανεί το πολυπόθητο φως στο τούνελ.  Η ικανότητα μας να δημιουργούμε μουσική και να την απολαμβάνουμε είναι από τα σπουδαιότερα εφόδια με τα οποία μας προίκισε η φύση για να μπορούμε να αντέχουμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή.  Όσο για το τραγούδι και τη συμμετοχή μου στη χορωδία του ωδείου ΕΝΤΕΧΝΟΝ υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Δημήτρη Παριανού είναι για μένα άλλος ένας τρόπος έκφρασης, ερμηνείας και μεταφοράς συναισθημάτων που όμως έχει άμεση σχέση και συγγένεια με το θέατρο.

9. Μπορεί η τέχνη να είναι θεραπευτική; Με ποιους τρόπους και σε ποιους τομείς;

Η τέχνη είναι θεραπευτική και για το συμμετέχοντα και για το θεατή.  Μας βελτιώνει μέσα από την αναγνώριση της φύσης μας και της κατανόησης της, αλλάζει τον τρόπο που σκεπτόμαστε, μας κάνει ανεκτικότερους, σπάει στερεότυπα, αλλάζει κατεστημένες αντιλήψεις.  Και σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο η τέχνη λειτουργεί θεραπευτικά βελτιώνοντας την αισθητική μας και αυξάνοντας τον πολιτισμό μας.  Αλλά ακόμα και σε τομείς όπως η ψυχική υγεία και η απεξάρτηση από ουσίες η δραματοθεραπεία τα τελευταία χρόνια δείχνει να βοηθάει συνοδευτικά στη θεραπεία των πασχόντων.

10. Αν σας ζητούσα να μου περιγράψετε με μία λέξη την πορεία σας στο θέατρο ποια θα ήταν αυτή η λέξη;

Μαθητεία.

11. Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Επαγγελματικά να συνεχίσω να υπάρχω ως ηθοποιός και να εξελίσσομαι.  Προσωπικά δε θα σας πω. J

12. Κωμωδία ή δράμα;

Θέατρο.

13. Πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό και πόσο εφικτό να προσθέσει την προσωπική του άποψη σε έναν ρόλο και να μην αφεθεί αποκλειστικά στις οδηγίες ενός σκηνοθέτη;

Ο ηθοποιός αφού έχει μελετήσει το έργο και το ρόλο του σ’ αυτό οφείλει να προτείνει τη δική του άποψη και για το ρόλο γενικά αλλά ακόμα και το λόγο πού λέει κάτι, να ψάξει το από κάτω κείμενο, μέσα από τη διαδικασία των προβών.  Κατόπιν  πολύ δημοκρατικά ο σκηνοθέτης αποφασίζει ποιες από τις προτάσεις του ηθοποιού θα κρατήσει και ποιες θα απορρίψει και έτσι πρέπει γιατί για το αποτέλεσμα και για τη σκηνοθετική γραμμή είναι υπεύθυνος αυτός.  Πάντως από την εμπειρία μου οι περισσότεροι σκηνοθέτες είναι ανοικτοί στο να ακούν τις ιδέες των ηθοποιών τους αρκεί να είναι πάντα ξεκάθαρο ότι τον τελικό λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης.

14. Ανατολή ή Δύση του ήλιου;

Είναι σα να μου ζητάτε να απορρίψω ή να προτιμήσω μέρος της καθημερινότητάς μου ή ακόμα της ζωής μου, αλλά αφού το θέτετε με ποιητική διάθεση θα σας απαντήσω ποιητικά κι εγώ χρησιμοποιώντας  τρεις στίχους που πήρα ως απάντηση, ως δημοσιογράφος που παίρνει συνέντευξη από ένα κατασταλαγμένο συγγραφέα στη δύση της καριέρας του στην ταινία “Το σεντούκι του παππού μου” του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου σε σκηνοθεσία Ελπίδας Αμίτση, που προέρχονται από το θεατρικό έργο του ίδιου “Σιμιγδαλένιος”, στην ερώτηση:

  -Τελικά τι είναι ζωή;

  -Τι είναι η ζωή· ξέρω εγώ;

   “ Ένα φιλί μια λύση·

     μια ζωντανή ανατολή

     μια μολυβένια δύση.”

15. Έχετε σκεφτεί να συνδυάσετε τις σπουδές σας στην Ψυχολογία με την ιδιότητα του ηθοποιού;

Επαγγελματικά όχι.  Έχω να ασχοληθώ με την ψυχολογία από τότε που πήρα το πτυχίο μου το 1991.  Όμως όταν σπουδάζεις κάτι, πέρα από τις πληροφορίες και τις θεωρητικές γνώσεις που συσσωρεύεις,  επηρεάζει και τον τρόπο που σκέφτεσαι και αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα, ανοίγει τους πνευματικούς σου ορίζοντες και υπ’ αυτή την έννοια σίγουρα οι σπουδές μου στην ψυχολογία με βοήθησαν στην πορεία μου ως ηθοποιό.

Ευχαριστώ!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *